W ciągu następnych dziesięcioleci, Sopot stał się miejscem do którego chętnie przyjeżdżali mieszkańcy okolicznych miast i dworków na wypoczynek. W XVIII wieku, zaczął przybierać formę już nie maleńkiej miejscowości, ale uzdrowiska i miasta wypoczynkowego. Przełomem był moment, w którym osiedlił się w nim francuski lekarz Jean Haffner (1775 – 1830). Miejscowe krajobrazy tak mu się spodobały, że postanowił wybudować tu zakład kąpielowy, a następnie park i molo.

Zwrócono wówczas uwagę na zdrowotne właściwości znajdujących się w Sopocie solanek oraz borowiny. Zostały one wykorzystane w leczniczych kąpielach. Pomagały w kuracji chorób narządów ruchu oraz schorzeń reumatycznych. Sława Sopotu dość szybko zaczęłą się rozprzestrzeniać i w niedługim czasie zaczęli się do niego zjeżdżać pacjenci z całej Europy. Nie trzeba nawet pisać jak wielki wpływ miało to na rozwój samej miejscowości.
8 października 1901 roku Sopot uzyskał wreszcie prawa miejskie, zaś rok później doczekał się również swojego herbu, który zatwierdził sam cesarz pruski Wilhelm II. Te przemiany dały początek kolejnym inwestycjom. W 1903 roku zbudowano Zakład Balneologiczny, gdzie stosowano różne kąpiele w podgrzewanej wodzie morskiej, masaże, okłady borowinowe itp. W całym mieście stawiono również kamienice, wille, powstawały korty tenisowe oraz tor wyścigów konnych. W 1909 roku wybudowano także Operę Leśną, w którym kilkadziesiąt lat później co roku odbywał się festiwal muzyczny.
W traktacie wersalskim z 1919 roku, uwzględniono fakt, iż biegiem stuleci, Sopot stał się mieszanką różnych narodowości i, decyzją negocjujących stron, stał się częścią Wolnego Miasta Gdańska.